MAM W SIECI
Popieramy
O ile nie zostało inaczej zaznaczone teksty w serwisie E-lekcje dostępne są na licencjach Creative Commons.
- główny koordynator procesu produkcji dziennika, magazynu, serwisu informacyjnego. Choć stoi niżej w hierarchii redakcji od zastępców redaktora naczelnego, to on (lub ona) stanowi prawą rękę redaktora naczelnego.
- organizuje pracę całej redakcji, zatwierdza do druku wszystkie strony, często jest odpowiedzialny za stronę językową gazety. Utrzymuje także kontakt z czytelnikami, odpowiadając na ich listy, e-maile.
- Szestawienie, komplet materiałów informacyjnych, prasowych, filmowych itp. zebranych w określonym celu lub regularnie dostarczanych.
- określenie na ogół okresu urlopowego (wakacji), kiedy nie dzieje się nic szczególnego i dziennikarz ma kłopot ze znalezieniem atrakcyjnego tematu.
- (ang.) przedzielona szybami część newsroomu, w której pracuje szef działu informacji. Zwana też rekinarium.
- ramka
- wyrażany w procentach wskaźnik mówiący o procentowej liczbie osób deklarujących kontakt z daną stacją radiową w okresie badawczym. Na podstawie tych danych agencje reklamowe i tzw. domy mediowe decydują u kogo wykupią miejsce na reklamę.
- finansowanie jakiegoś przedsięwzięcia przez postronną osobę lub instytucję. Często wykorzystujące pozytywny odbiór sponsorowanego wydarzenia przez społeczeństwo w celu poprawienia wizerunku sponsora. Logo sponsora towarzyszące wydarzeniom jest często jedyną możliwością promocji masowej.
- ustne (w telewizji lub radiu) lub pisemne (w prasie) przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków. Raport, relacja.
- oficjalna, zagwarantowana prawem prasowym informacja, której celem jest wyjaśnienie, uzupełnienie lub zaprzeczenie podanej wcześniej mylnej lub niepełnej informacji.
- (ang.) puenta, podsumowanie materiału wypowiadana przez stojącego reportera w miejscu zdarzenia, lub innego miejsca, które swą tematyką nawiązuje do materiału.
- to bezwzględny element „wystroju” gazetki. W różnych czasopismach mieści się na bardzo różnych stronach: zazwyczaj na 2. lub przedostatniej. W gazetkach szkolnych i qmamach – także na ostatniej. W stopce zamieszcza się najważniejsze wiadomości o redakcji: imię i nazwisko (w takiej kolejności!) opiekuna, redaktora naczelnego, zastępców (jeśli tacy są), sekretarza redakcji (bardzo ważna rola! Nie mylić z innymi sekretarzami!), grafików oraz zespół pozostałych dziennikarzy. Podajemy pełną nazwę szkoły z adresem i numerami telefonów, e-mailem, ewentualnie stroną internetową. Dobrze jest zamieścić także takie zdanie: „Zastrzegamy sobie prawo do skracania i adiustacji tekstów oraz niedrukowania artykułów anonimowych lub wulgarnych” oraz „Nie bierzemy odpowiedzialności za treści zawarte w reklamach”. Można się przyznać w stopce do liczby wydawanych egzemplarzy (nie podajemy ceny gazetki, nie prowadzimy przecież księgowości).
- inaczej pauza; zatrzymanie obrazu i dźwięku, przy czym widoczny jest obraz, zabieg wykorzystywany np. w celu pokazania miejsca lub wyglądu jakiegoś szczegółu widocznego podczas normalnego odtwarzania tylko przez bardzo krótki okres czasu.
- duży materiał, na który czeka każdy dziennikarz, często jest to life story - historia życia, którą dziennikarz uważa za najważniejszą w całym swoim życiu. Po takim story dziennikarz jest bardziej doceniany, kojarzony przez opinię publiczną (widzów) z materiałem.
- styl charakteryzujący się: zwięzłością, bezosobowością, wyrazistym słownictwem ogólnym, prostą logiczną składnią, brakiem lub jak najmniejszą liczbą środków artystycznych, używaniem liczb, skrótowców i utartych frazeologizmów, brakiem emocji i wartościowania.
- styl wykorzystujący cechy innych stylów: naukowego, artystycznego, popularnonaukowego, potocznego i in. W tym stylu możliwe są wszystkie środki "zabraniane" przez styl informacyjny – zależy to od gatunku, jakim posługuje się autor. Składnia powinna być w miarę prosta i logiczna, niepozbawiona terminów fachowych, choć w stopniu minimalnym. Zaznacza się tu indywidualność autora, który jednak unika udziwnień, wieloznaczności i naukowego hermetyzmu.
- opracowany przez daną redakcję zbiór szczegółowych zasad obejmujących sposób redagowania i łamania gazety.
- prezentacja osobowości, wyglądu zewnętrznego, sposobu bycia, zainteresowań jakiejś osoby. Ilustrowana jest fotografią opisywanej osoby znajdującej się w ciekawej sytuacji. Przyczyną umieszczania s. jest jakieś szczególne wydarzenie z nią związane.
- w prasie: plan układu graficznego poszczególnych kolumn czasopisma (także książki lub innego druku), sporządzony dla ułatwienia pracy przy łamaniu; makieta.
- kierownik biura ogłoszeń i reklam. Nie podlega redaktorowi naczelnemu, a jedynie wydawcy. Zajmuje się sprzedażą powierzchni reklamowych w gazecie.
- poprzeczne lub ukośne kreski kończące rysunek czcionki (np. w Times New Roman).
- artykuł, rozprawa naukowa, publicystyczna, krytyczno – literacka itp. o treści ujętej w sposób ogólny, bez wnikania w szczegóły; krótki utwór prozą przypominający np. opowiadanie, niemający jednak wyraźnie zarysowanej fabuły, np. szkic literacki, szkic z podróży, szkic naukowy, szkic literacki.
- szkolenie, podczas którego ćwiczy się sposoby kontaktu między szkoloną osobą a mediami/dziennikarzami.
- termin zecerski oznaczający pierwszy, surowy skład tekstu, o docelowej szerokości wierszy, a długości (ilości wierszy) wynikającej z objętości tekstu, złożony z czcionek lub wierszy linotypowych. Szpalta zawiera większość docelowych atrybutów tekstu, takich jak: krój pisma w odpowiedniej odmianie i stopniu, interlinię, wcięcia akapitowe itp. Szpalta służyła do wykonania odbitki do pierwszej korekty (korekta szpaltowa) przed rozpoczęciem łamania. Po naniesieniu ewentualnej korekty szpalta w procesie łamania przenoszona była na kolumny, gdzie przyjmowała postać jednego lub więcej łamów poprzez odpowiednie rozmieszczenie jej wśród innych elementów kompozycyjnych i justunkowych kolumny. Na tym etapie nadal jeszcze pozostawała możliwość ingerencji w samą zawartość tekstu. W gwarze dziennikarskiej nieprawidłowo szpaltą nazywany jest łam.
- w poligrafii: notatka sporządzona dla drukarni przez sekretarza redakcji lub redaktora technicznego dziennika, zawierająca spis artykułów wchodzących do numeru z określeniem ich miejsca na stronach i zajmowanej powierzchni.
- (w radiu) kablowe połączenie studia nadawczego (redakcji) ze stacją nadawczą (anteną); zwykle zestawiane przez operatora telekomunikacyjnego, znacznie poprawiające jakość transmitowanego programu.
- w mniemaniu widza występuje tylko jedna, tak naprawdę są minimum dwie - ścieżka zsynchronizowana z obrazem, zawierająca najróżniejsze dźwięki oraz ścieżka zawierająca odczytywany przez prowadzącego bądź reportera tekst.
- mass media
- mass media
- tytuł nadany fragmentom wypowiedzi wewnątrz tekstu, dzielący go na mniejsze jednostki. Ułatwia czytanie długich tekstów i organizuje wypowiedź.
- (pot.) niezadrukowana przestrzeń na powierzchni strony; niezamierzony nadmiar światła jest poważnym błędem makietowania. Natomiast umiejętne rozmieszczenie ś. poprawia atrakcyjność strony i ułatwia czytanie.